arrow_drop_up arrow_drop_down
22 februari 2020 

Psychologie bij diagnose kanker: hoe ga je met de diagnose om?

Psychologie bij diagnose kanker | Als je de diagnose krijgt dat je kanker hebt, komt er in korte tijd van alles op je af. Dit is niet altijd even makkelijk. Want hoe ga je met de diagnose van kanker om? Hoe voorkom je dat je jezelf mentaal blijft afstraffen? En hoe weet je welke keuzes juist zijn voor jou?

In dit interview gaan Albert Sonnevelt en Jeanet Wolf de diepte in over wat de invloed van psychologie, je manier van denken, is op je welzijn, je gezondheid en het immuunsysteem. En hoe je manier van denken positief of negatief bijdraagt aan het ziekteproces en de weg van herstel.

Luister je liever het interview? Hier kan je het gesprek tussen Albert en Jeanet beluisteren >>> 

Veel lees- of luisterplezier!

Interview over psychologie bij diagnose kanker: hoe ga je met de diagnose om?

Jeanet:

Goedemorgen!
Vandaag spreek ik Albert over de psychologie bij kanker. Albert is een van de bekendste psychologen van Nederland en specialist in onder andere geluk en vitaliteit. Hij is schrijver van een heel aantal boeken. Oprichter van de Sonnevelt opleidingen. En het hele mooie van het werk van Albert vind ik, is dat hij de oosterse en de westerse geneeskunde en alle wijsheden daarvan combineert om uiteindelijk het beste, het mooiste en gezondste leven te kunnen leiden wat er is. En vandaag nemen we je mee in de psychologie bij kanker en hoe je via je hoofd en via jouw manier van denken positief kunt bijdragen aan je eigen gezondheid en weerbaarheid bij kanker. 

Albert, van harte welkom!”

Albert:

Wat een eer om bij jou in je programma te zitten dus dat is geheel wederzijds leuk!”

Jeanet:

De invloed van psychologie je manier van denken bij kanker en hoe je manier van denken invloed heeft op je welzijn kun jij daar meer over vertellen? Over hoe ons denken invloed heeft op je gezondheid, je lijf, je weerbaarheid, je immuunsysteem en ook hoe dit bijdraagt aan kanker aanpakken?”

Albert:

Het is denk ik sowieso belangrijk om de dingen in het juiste perspectief te plaatsen want ja natuurlijk heeft het invloed, laten we daar mee beginnen.

Er is een wetenschap die heet: de psycho neuro-immuunologie, nou dat is een heel ingewikkeld woord maar dat legt direct de relatie tussen jouw psyche en de veerkracht van je immuunsysteem.

De andere kant is wel zo dat je niet kunt zeggen dat je kanker kunt weg denken, want dan heb je 2 problemen. Dan heb je en kanker en een schuldgevoel omdat je blijkbaar negatief gedacht hebt waardoor je dit over je afgeroepen. En dat zou veel te simpel en te kort door de bocht zijn. 

Dus wanneer je dit kunt nuanceren kun je zeggen dat je wel degelijk de veerkracht van je immuunsysteem kunt verhogen en daarmee de kans dat het lichaam veerkrachtig genoeg is om kankercellen aan te pakken die wordt daarmee groter. 

Hoeveel groter die kans, dat is per persoon verschillend het ligt ook aan wat voor soort kanker je hebt en in wat voor stadium je zit, leeftijd, veerkracht, leefstijl die je vooraf hebt gehad dus er zijn te veel factoren die van invloed zijn. Maar ik kan me ook zo voorstellen dat op het moment  wanneer de diagnose is gesteld dat je dan echt alles wilt doen om invloed te hebben op je genezingsproces naast de reguliere aanpak die veel mensen ook kiezen. En dat is ook een verstandige keuze. Kun je daarnaast ook nog heel veel zelf doen om je, ja wat collega Henk Fransen altijd zegt, je zelfgenezend vermogen kunt verhogen. 

Dan komt nu natuurlijk de grote vraag: hoe doe je dat nu? 

Ik denk sowieso dat het goed is om je te beseffen dat er een relatie is tussen denken en gezondheid en dat is eigenlijk heel simpel. Je kunt lichaam en geest niet scheiden van elkaar, als je bv je enkel verzwikt, ik zeg maar even iets heel raars, dan heeft dat direct invloed op je psyche je gaat somberder denken of je gaat meer piekeren en dan voor je het weet ben je negatief over jezelf dat is zoals er iets gebeurt met je lichaam.

Maar andersom is het ook zo dat op het moment dat je somber bent en je hebt bijvoorbeeld een operatie gehad. Daarmee zijn veel onderzoeken naar gedaan dat 2 galblaasoperaties naast elkaar identieke operaties, maar de ene persoon is super optimistisch, blij, heeft meer dan voldoende optimisme dan zie je vaak dat dat soort personen makkelijker of sneller uit het ziekenhuisbed stappen en naar huis wandelen dan de persoon die ernaast ligt en zich heel veel zorgen maakt en somber is. 

Een van de dingen waar we dat het sterkst zien is als je zin en betekenis kunt geven aan je leven. Eén van de mooiste boeken daarover is van Viktor Frankl met de titel: Man’s Search For MeaningVictor Frankl was iemand die 3 concentratiekampen heeft overleefd. Hij vertelt dat hij op basis van de gemoedstemmming weer zin en betekenis aan die mensen kon geven aan hun plek daar in dat concentratiekamp.

Dan zul je denken wat zit daar nog voor zingeving aan maar die mensen hadden bv zoiets van ja ik weet dat er nog een kleinkind in leven is en ik moet en ik zal deze horror overleven om in dat geval voor mijn kleinkind te kunnen zorgen. Of ik ga zorgen dat ik overleef want dan kan ik daarna de wereld, de rest van mijn leven vertellen dat dit nooit meer mag gebeuren. 

En dan zie je dat mensen die zin en betekenis konden geven aan hun leven een hogere overlevingskans hadden dan de mensen die dat niet hadden die als het ware de moed al hadden opgegeven. 

En we zien dat ook bij mensen die gepensioneerd raken die dus hun hele leven lang plezier hebben gehad op hun werk daar heel veel zin en betekenis uit hebben gehaald in het engels zeggen sommigen: meaning for life ja, collega’s betekenis kunnen geven aan hun werk een bijdrage kunnen leveren en dan raken ze gepensioneerd. Ze komen in een soort vacuüm terecht een soort gat van ja, wat moet ik nu met mijn leven? Vaak zie je dan dat mensen na 1.5/2 jaar na hun pensionering een ziekte krijgen of overlijden dus als ik deze voorbeelden geef dat herkennen ze vaak en zeggen : o,ja dat ken ik wel ik ken wel familieleden die dat ook hebben. 

Dus het allerbelangrijkste is om je veerkracht vitaal te houden en dat heb ik ook in mijn boek: de levenscode, een vitaliteitspiramide als model om te laten zien wat van invloed is op je gezondheid en hoe die verhoudingen zijn. De basis voor gezondheid en vitaliteit is je veerkracht. Met name je mentale en emotionele veerkracht, enthousiasme, passie, plezier om dat zoveel mogelijk te leven in je leven.”

Jeanet:

Betekent dat dan ook, stel je krijgt de kankerdiagnose en je hebt een doel voor ogen voor over een jaar je wilt bv bij een bruiloft zijn van een kleinkind, dat je er eigenlijk slimmer aan zou doen door naar een doel te kijken van over bv 5 jaar omdat je dan dat stuk nut langer kunt spreiden of is dat weer niet hoe het werkt of is dat te kort door de bocht?”

Albert:

Ja, dat is te kort door de bocht want het werkt namelijk niet met denkkracht. Veel doelen stellen, zeg je krijgt een diagnose het eerste wat gebeurt: je wereld stort in want je denkt: het kan iedereen overkomen maar mij niet en dan blijkt dat wel het geval te zijn. Dan heb je eerst een rouw periode, je zult eerst moeten wennen aan het idee dat je een lichaam hebt wat blijkbaar vergankelijk is. Eerst had je je misschien onoverwinnelijk gewaand en toen bleek dat niet het geval te zijn dus daar komt een soort boosheid bij. Daar hoort verdriet bij. Daar hoort angst bij. Dat zul je eerst moeten uitdrukken.

Je emotionele indrukken uitdrukken dat is nodig anders krijg je een emotionele hypotheek op je lichaam waar je geen rente vanaf lost. 

Hoe lang je dat doet en hoe vaak je dat doet dat is ook weer per persoon verschillend. De peer-groep, de mensen om je heen spelen daar ook een hele belangrijke rol in. Voel je je gesteund? Voel je je gedragen? Is er ruimte om je emoties uit te drukken`?

En dan werkt het voor mij zo dat je niet doelen stelt van ik moet en ik zal dat halen want dat doe je dan op wilskracht en dat doe je met name op mentale kracht. Maar ik vind gedachten altijd een beetje tricky. Want gedachten gaan altijd over verleden.

Op het moment dat je nu iets denkt of dat ik nu iets uitspreek dan zijn dat al woorden uit het verleden dus als je iets probeert te bedenken over de toekomst dan is dat altijd op basis van ervaringen uit het verleden. Dus daar moet je het niet zo van hebben omdat dat vaak ervaringen zijn uit het verleden. Zeker als je iets heftigs overkomt. Op zo’n moment grijp je dan misschien terug naar andere negatieve ervaringen uit je leven. Dus daar heb je niet zo heel erg veel aan. 

Wat je beter kunt doen is in het moment in het hier en nu want ja je kunt wel denken aan de toekomst, maar de beste vraag die je jezelf nu het beste kunt stellen is: wat kan ik nu doen om mij zelf gelukkig te voelen? Welke actie kan ik ondernemen om mijn passie te leven? Wat kan ik nu doen om iets van enthousiasme te voeden binnen de mogelijkheden die ik heb en binnen de beperkingen die mij ziekte of mijn lichaam mij op dit moment geeft? Of financiële beperkingen? Of de plaats waar je op dat moment bent. 

Zonder dat je het eind resultaat wil afdwingen want op het moment dat je een eind resultaat gaat afdwingen door te sterk je doelen te stellen sluit je ook heel veel dingen uit, dan geef je het leven ook niet de mogelijkheid om misschien op een onverwachte manier toe te stromen wat veel beter voor je blijkt te zijn dan dat jezelf, ja daar heb je het weer, kon bedenken.”

Jeanet: 

“En hoe zit dat dan op het moment zelf. Je krijgt de diagnose dan is er over het algemeen heel veel onzekerheid over het ziekteproces over het niet weten hoe het gaat verlopen, vooral die ongrijpbaarheid daarvan, wat is daarin een weg die je emotioneel zou kunnen doorlopen om wel al die stukken van het rouwproces te kunnen doorlopen, maar vervolgens ook wel te werken aan je mentale veerbaarheid?”

Albert: 

“Ja, het is belangrijk dat je het erkent en het herkent. Dat je zegt van: wauw ik ben me helemaal rot geschrokken dit is het laatste wat ik verwacht had en deel dat met een aantal mensen die dat ook kunnen dragen. 

Kijk als mensen met je mee gaan zitten klagen of misschien hun eigen ellende bij jou neerleggen, hoe denk je dat ik nu verder moet met mijn leven? Of ik heb een tante die had hetzelfde. Daar moet je allemaal zo ver mogelijk van weg blijven. Het is ook niet zo dat je mensen moet opzoeken die dat gaan overschreeuwen van nee..het komt wel goed en je moet vechten. 

Het is altijd een interessante vraag. Op het moment dat je de diagnose krijgt wat ga je dan doen? Ga je dan vechten tegen de dood of ga je vechten voor het leven? 

Er is een verschil tussen acceptatie en opgeven. Opgeven is soort fatalisme. Ik leg me er bij neer en ik zie wel waar het schip strandt. Maar acceptatie is van oké dit overkomt me nu statistisch gezien of wat de reden ook maar is dat jij op dat moment die kankercellen in je lichaam hebt, die we overigens allemaal hebben alleen bij de een krijgen ze meer kans om te groeien dan bij de ander. Ja is er een soort acceptatie een overgave in het moment en eigenlijk gaat het niet zo over de diagnose kanker maar veel meer van hoe ga ik me er nu toe verhouden wat is nu de beste houding. En dan zijn er bij mij 3 dingen die in dat geval bijdragen tot positiviteit of tot geluk. 

En het eerste is dat je iets gaat voelen van dankbaarheid. Dan kun je wel zeggen hoe kan ik nu dankbaar zijn als ik kanker krijg? Dat is er op dit moment in je leven maar, wat kun je daarnaast nog wel dankbaar voor zijn? Ben je dankbaar voor je kinderen of je kleinkinderen, ben je dankbaar voor het leven wat je tot nu toe hebt geleid, ben je dankbaar voor dat je in een maatschappij woont waar je toegang hebt tot ongelofelijk veel medische kennis en kunde dat je in een land woont waar je verzekerd bent, dat je de mogelijkheid hebt om alles te doen aan je behandeling wat maar nodig is? Dus dankbaarheid is een hele belangrijke. 

En als je daarop inzoomt is er altijd iets waar je dankbaar voor bent. Ooit zei een keer iemand: Iedere dag dat ik boven de grond ben ben ik al dankbaar. Dat vond ik wel een mooie en dat deed me ook wel iets vooral de congruentie waar iemand dat mee zei, dus dat is één.

Het tweede is: kun je iets van acceptatie vinden in het moment dat je, niet vecht tegen maar misschien voor het leven. Dat je niet vlucht in misschien allerlei hoogdravende theorieën. Sommige mensen raken zichzelf ook helemaal kwijt in spiritualiteit dan wordt het met een spiritueel sausje afgedekt maar dan is er ook geen realiteit. Anderen gaan bijna minutieus allerlei processen en procedures volgen. Die pillen. Die arts. Die afspraak. Die gaan zichzelf dus helemaal in die structuur persen om daar dan weer houvast in te vinden. Andere mensen gaan meer steun zoeken door veel te klagen en medestanders te zoeken. Hoewel ik wel vind dat lotgenoten contacten ontzettend een sterk element is voor genezing, moeten lotgenoten en contacten elkaar moed geven. Wat ik ook op de “alp d’u 6” gezien heb. Mensen met kanker, hoe ongelofelijk inspirerend ze ook kunnen zijn voor elkaar. Acceptatie is dat je in het moment kijkt “oké dit is het nu en wat kan ik nu doen in een heel klein stapje, wat is haalbaar, wat geeft me nu energie, waar kan ik nu blij van worden, wat is een realistisch moment wat ik nu kan pakken voor mijzelf waar ik energie van krijg ipv dat het me energie kost?

En de derde stap die helpt bij dat mentale proces is vertrouwen. Als je heel eerlijk bent dan wordt er altijd voor je gezorgd op een bepaalde manier dus veel mensen zijn ook boos op noem het, God, Allah, Boeddha. Waarom word ik op deze manier gestraft? Ik ben zo goed geweest voor de wereld enzo. Ja, voor mij is dat een te beperkte kijk op het leven ik ben er echt van overtuigd dat er een groter geheel is wat voor ons zorgt altijd waar je helemaal niet over na hoeft te denken, sterker nog bemoei je er niet teveel mee het leven doet zichzelf. 

Wat je je nu realiseert als je nu even inzoomt op je lichaam zijn er per seconde 10 miljoen cellen die doodgaan, maar er zijn ook 10 miljoen cellen per seconde die geboren worden in je lichaam dus je zou 10 miljoen keer beschuit met muisjes kunnen eten. 

Dat gaat maar door en die cellen hebben maar 1 taak en dat is de andere cel ondersteunen en dat is zo’n magisch proces. Iedere cel heeft 100 duizend chemische reacties per seconde en als je je dat realiseert dat dat wonder zich ieder moment in jou ontvouwd waar je niks aan hoeft te doen. 

Je hoeft niet te denken o..shit nu heb ik net een boterham gegeten en nu moet ik mijn maagklepje open zetten nu moeten er allemaal amilazen en triptinen in om dat allemaal te verteren. Nee, dat wonder dat doet zichzelf dus vertrouw er maar op dat je altijd de juiste mensen op de juiste plaats tegen komt.

Mensen die nu kijken, dit is niet toevallig dat je nu kijkt het is op één of andere manier op je pad gekomen en het is natuurlijk heel lief dat er zo’n Jeanet is die daar een missie van heeft gemaakt om met zoveel mogelijk mensen deze informatie te delen ja, dat is geen toeval. 

Als je dankbaarheid, acceptatie en vertrouwen kunt ontwikkelen of liever gezegd iedere dag kunt oefenen dat is voor mij de beste houding om jezelf de ruimte en de energie te geven die je absoluut nodig hebt in dit proces in leren omgaan met kanker en ook het geluk te hebben dat je je veerkracht daar mee kunt verhogen.”

Jeanet: 

“En hoe staat dat in verhouding tot hoe de artsen gemiddeld genomen vaak omgaan met de hele situatie, want de ervaring van heel veel kankerpatiënten is dat zij mededelingen krijgen vanaf het begin van dat er niks is wat ze zelf kunnen doen dat ze zijn opgegeven. Kun jij ingaan op hoe deze uitspraak invloed kan hebben op je manier van denken op hoe je in het kankerproces staat en wat dit kan doen met je weerbaarheid?”

Albert:

Daar is best wel veel onderzoek naar gedaan. Het ligt aan de mate van jouw bewustzijn op dat moment. 

In sommige ziekenhuizen experimenteren ze met operaties waarbij je een koptelefoon op krijgt zodat je niet hoort, er wordt muziek op die koptelefoon gezet zodat je tijdens de operatie niet hoort wat artsen zeggen. Omdat als je op dat moment buiten bewustzijn bent vanwege narcose of vanwege bewusteloosheid, trauma of wat dan ook je bent buiten bewustzijn dan komt die informatie rechtstreeks binnen. En er is geen neocortex, geen deel van je brein wat dan zegt “ja, dat zegt die arts nou wel maar ik weet wel beter”. Je kunt dat niet relativeren of relateren. 

Wat vaak gebeurt als mensen de diagnose kanker krijgen is dat ze als het ware in een soort shock terecht komen ja, ik noem het bijna een trance waarin alles het hele bewustzijn gericht is op die ene diagnose. En je weet als je in trance bent, je bent makkelijk in trance trouwens je zit bv een spannend boek te lezen of je zit in een spannende film dan ben je ook in trance, maar we weten allemaal als je in trance bent dan ben je ontvankelijker voor dat wat er tegen je gezegd wordt. 

Je kent allemaal wel die theateracts dat mensen op een gegeven moment citroenen gaan eten omdat ze denken dat het een sappige vrucht is die zoet smaakt en als je in een soort trance bent. En je krijgt dan zo’n opmerking van een arts, weet dan dat je ontvankelijker bent omdat het rechtstreeks binnenkomt en je kunt dat niet relativeren. Onderzoeken toonden wel aan dat als je op zo’n operatietafel ligt en er wordt door de chirurg op dat moment tegen de verpleegkundige gezegd: “nou dat ziet er niet best uit” bij borstkanker “ik verwacht dat ze over een jaar wel weer terug komt om de andere borst te laten opereren”, ja dat vind ik wel een spannende dus het zou zomaar kunnen zijn dat dat wel invloed heeft op je immuunsysteem en op de manier waarop je jezelf dan programmeert onbewust. 

Dus als je naar een gesprek gaat met een arts neem altijd iemand mee die je vertrouwt, stel vragen want met die vragen haal je jezelf ook uit trance. “Goh wat zijn nu andere opties? Of je zegt dit nu wel, maar wat zijn de statistieken? En wat moet ik doen, is het wel nodig dat ik die statistieken moet geloven?” 

Dus er is nog steeds een bepaalde wakkerheid nodig als je zo’n gesprek in gaat want het gaat er helemaal niet over wat zo’n arts zegt. Het gaat er over wat geloof jij van die arts.

En ik wil echt zeggen artsen zijn 9 van de 10 super capabel die hebben daarvoor gestudeerd die hebben hun hart op de juiste plaats zitten. Ik heb ook een aantal artsen onder begeleiding omdat ze een extreme druk hebben waar ze onder staan die burn-out raken dus ik geloof dat die intentie altijd goed is alleen. Maar dat geldt voor ons allemaal, ook voor jou en voor mij dat we hoe dan ook altijd nog een narrow-een vernauwde- blik hebben op de wereld. 

Je kunt niet alles weten hoeveel je ook gestudeerd hebt, hoeveel je ook hebt meegemaakt. Dus je zult altijd door jouw bril en door jouw filters naar de wereld kijken en dat zul je ook weer terug geven. En dan hoop je maar dat een arts hebt die heel breed georiënteerd is die super gepassioneerd is voor zijn vak en van daaruit ook zo veel mogelijk de bereidheid heeft om integraal te kijken naar alle mogelijkheden die er zijn. Dat is per arts verschillend dus ga altijd open en wakker in zo’n gesprek. En een second opinion is nooit verkeerd, dat is altijd wat ik zeg: Neem niet alles voor waar aan voor dat moment. Het is waar voor die arts, die zal dat in volle overtuiging zeggen, maar wanneer in mijn geval mij dit zou overkomen dan zal ik altijd nog een second opinion vragen om dingen in een ander perspectief te plaatsen. Want stress wordt pas stress op het moment dat je het gevoel hebt dat je geen keuzemogelijkheid hebt. En ik wil altijd in mijn leven mijn mantra is: D’er is altijd een weg. Wil niet zeggen dat ik niet dood ga want natuurlijk alles is vergankelijk , maar ik wil altijd wel het gevoel hebben dat ik op meerdere plaatsen mijn eigen leven vanuit verschillend perspectief kan bekijken.”

Jeanet: 

“Ja dat is heel belangrijk en ik vind het ook wel een hele mooie wat je net zei: dat heel je heel ontvankelijk bent voor wat er gezegd wordt op bijvoorbeeld een operatie tafel. Ik weet dat bij mij moeder, zij is naar een hypnotherapeut gegaan gedurende het proces en een van de allereerste dingen die zij benoemde toen zij onder hypnose was wat voor haar een reden, een oorzaak was om te gaan geloven in haar reden dat zij mogelijk kanker kon ontwikkelen is toen zij in het ziekenhuis was. Volgens mij was ik net geboren of het was in dat geval wel een hele tijd geleden er was iets met haar eierstok en de arts die had daar gezegd tussen neus en lippen door: o, de kans dat dit uiteindelijk kanker gaat worden is heel groot, dat was het. Maar voor mijn moeder was dit, zonder dat ze dit überhaupt onthouden had op bewust niveau, direct het eerste ding waarna ze terug heen ging toen ze onder hypnose was. Ik denk dat je niet half door hebt of weet hoeveel je lijf onthoudt.”

Albert: 

“Ja, je lijf onthoudt alles. Er is een cel bewustzijn. In feite ben je voortdurend aangesloten op daar waar je aandacht op dat moment zit. Maar ja je hebt 70 duizend gedachten per dag. Je wordt gebombardeerd door zoveel prikkels. Gelukkig heeft je brein een soort selectieve filter anders zou je het onmogelijk allemaal kunnen onthouden. En dat hoeft ook niet, maar het wordt wel opgeslagen. En hoe sterker dat gekoppeld zit aan een emotie en hoe vaker dat herhaalt, is hoe dieper het in je brein vast komt te zitten.”

Jeanet:

“Stel iemand die nu kijkt of luistert die herkent dit in zichzelf die heel erg in patronen denkt waarom dingen niet mogelijk zijn die heel erg in het negatieve vast zit, maar die ook wel echt graag een andere manier van denken wil aanleren die bijdraagt aan in dit geval grotere kans op herstel wat zijn dan volgens jou goede stappen om mee te beginnen of goede focus punten naast dat stukje van: dankbaar zijn.. die 3 punten die je net benoemde, om eigenlijk je gedachtenpatronen langzaam te kunnen veranderen?”

Albert:

“Nou gedachtenpatronen: Een van de belangrijkste dingen die natuurlijk spelen in het hele proces van kanker is uiteindelijk angst. Angst om de controle te verliezen. Angst voor de dood. Dat is dan de ultieme angst om je geliefde kwijt te raken. Dus die angsten, hoe ga je met angst om? Dan is het natuurlijk makkelijk om te zeggen dan moet je meer gaan vertrouwen maar dat doe je niet zomaar. Je hebt 50 gedachten per minuut en 70% van die gedachten zijn sowieso al angst gerelateerd omdat het lichaam wil maar 1 ding nou ja, het brein en dat is veiligheid zoeken. 

Om positieve gedachten te krijgen helpt het om jezelf positieve vragen te stellen. Eén van de vragen die je nu al aan jezelf kunt stellen op het moment dat het gebeurt zo’n diagnose die je krijgt: Wat kan ik nu doen om me veilig te voelen wat geeft me op dit moment energie of wat geeft me rust of waar word ik op dit moment blij van of wat kan ik nu doen om mezelf gerust te stellen, mijn lichaam gerust te stellen? 

En het wonderlijke is als je deze vragen, die komen nu even snel voorbij, maar als je dit nu even terug luistert en de vragen voor jezelf opschrijft en die laat je tot je doordringen en je stelt die vragen dan zul je merken dat je brein, net als google, die geef je een zoekopdracht en die gaat opzoek naar antwoorden. Die komt altijd met een antwoord. 

Als je die vraag, ik pak er nog één uit die ik juist vertelde wat kan ik nu doen om mijzelf gerust te stellen? Ja dan, jij nu ook al dan gaat je brein al van: o,ja geruststellen ehh.. wat stelt me nu gerust weet je misschien is het luisteren naar mooie muziek of is het in een lekker warm bad om in te liggen of een stukje wandelen in de natuur. Of misschien is het een aanraking. We weten ook dat oxytocine is een stof, een bondingshormoon, wat je het gevoel geeft van veiligheid en als er niemand in de buurt is dan is het goed dat je jezelf even over je wang aait of even over je bol aait dat je jezelf even vast kunt houden. Of een hug aan iemand kunt vragen. Of je zou even heel zacht een beetje wiegen om ook die oxytocine vrij te maken in je lichaam. 

Dat zijn allemaal manieren van die je kunt gaan doen want uiteindelijk gaat het niet over denken, maar over doen. Je stelt jezelf een positieve vraag vervolgens ga je dat doen en dan zul je merken dat het systeem rustiger wordt. En dat je vanuit dat lichaam wat rustiger is wat meer ontspannen is wat meer open staat voor wat er allemaal is, je meer in verbinding komt. Dan zullen je gedachten automatisch positiever worden die gedachten die komen er toch achteraan daar hoef je niet zo heel veel voor te doen. Dat denkproces gaat wel door. Alleen wanneer het lichaam zich veilig voelt, wanneer je het lichaam de veiligheid geeft, hebt je het eindelijk gefaciliteerd om in een veilige omgeving te zijn zul je minder gaan piekeren en zul je minder negatieve gedachten hebben.”

Jeanet: 

“Is er een laatste afsluitend advies of iets wat je zou willen delen met de luisteraars als het gaat om het herstelproces bij kanker en de psychologie erom heen hoe zij daar nog meer eventueel aan zouden kunnen bijdragen kan ook zijn één van jouw boeken als je zegt die moet je echt lezen daarvoor?”

Albert:

“Ja, nou ik vind de boeken: de levenscode en ontdek je passie en ook kiezen vanuit je hart zijn wel boeken die vooral ingaan op dat proces wat ik al zei; de basis van je veerkracht zit hem met name in het leven van je passie het terug krijgen van levenslust. Nou ja, als je dat weer kunt gaan ontwikkelen bij jezelf ja hoe mooi is dat? En ik denk het gaat niet zozeer om de kwantiteit van leven het gaat maar vooral over de kwaliteit van leven. En het is niet voor iedereen gegeven om te genezen van kanker. Maar wat wel iedereen gegeven is, is dat je je iedere keer weer opnieuw kunt verhouden ten opzichte van de situatie. En dat doe je nu en dat doe je nu en dat doe je nu. 

Tuurlijk is er een angst voor de toekomst. Zal dit gebeuren en zie ik mij kinderen opgroeien? En weet je, er zijn zoveel dingen die je iedere keer weer bedenkt. Die mind is zo bang dus die wil zo houvast en controle hebben op het proces, maar de uitnodiging ligt iedere keer weer in het moment ‘nu’. Wat kan ik nu doen om datgene te doen waar ik het meest gepassioneerd over ben? 

En als dat is dat je plat op je kont met lego gaat zitten spelen met je kleinkinderen bij wijze van spreken of als het is van ohh..ik nu zin om mandela’s in te kleuren nou dan doe je dat en als je zegt van goh..der is ergens nog een contact in de familie een vriendschap dat is nooit goed afgerond dat is nog een beetje een open eindje en dat is op een bepaalde manier nog een energiedrain. Dan ga ik die persoon bellen of een keer een briefje sturen of een kaart. Weet je dan is dat uit je systeem, dan voelt het goed dat is een soort opluchting. Ja die tijd ongevraagd heb je die nu gekregen en maak er dan ook gebruik van zonder vanuit angst of een bepaalde kramp dat te doen, maar met een glimlach aan de binnenkant van je mond.”

Jeanet:

“Ik denk ook wel dat dat een goede samenvatting van het geheel is: niet willen vechten tegen de kanker of misschien willen vechten/samenwerken met het leven, maar ook niet willen vechten tegen het negatieve en de gedachtes en alles wat er in je hoofd gebeurt, maar mee durven gaan in de flow van je gevoel en je hart.”

Albert:

“Ja, absoluut en dat is een proces dat die je niet zomaar en ik geloof ook niet zo in drie stappen blablabla.. d’er is geen quickfix het is enorm heftig wat je overkomt. En gelukkig steeds meer mensen met behulp van zowel regulier als wel alternatief krijgen meer leef-tijd. Dat is een zegening van deze tijd dat dat kan en ja..maak er gebruik van. 

En voor de mensen die kijken of misschien familieleden of vrienden waarbij de diagnose niet is gesteld is het natuurlijk ook een uitnodiging om hetzelfde te doen. Hoe meer mensen je om je heen hebt die dat van jou voelen van oké maar hoe kunnen we de kwaliteit van leven verhogen op alle gebieden van ons leven? Ja dan wordt het voor iedereen ook makkelijker om daarin mee te gaan.”

Jeanet:

“Ja, heel mooi ontzettend bedankt Albert voor al deze input en hele fijne lessen denk ik dat het zijn je had net al even benoemd van je boeken ik zal ook de dingen die jij benoemd onder de video zetten zodat ze ze kunnen gaan gebruiken. Is er nog iets waarvan je zegt goh daar zou ik je aanraden zeker naar te gaan kijken? Je noemde net ook al even Henk Franssen, is er iets van vervolg stap waarvan jij zegt dat is waardevol?”

Albert:

“Ja, ik denk wat, en dat zegt Henk Franssen ook, ontzettend belangrijk is, is dat je een aantal mensen om je heen verzamelt die jou supporten. En blijf in verbinding dat is een van de belangrijkste dingen omdat mensen waarbij kanker overkomt is het soms de neiging om jezelf te isoleren. Van “ja ik moet dit alleen dragen en ik moet dit alleen doen. En weet je iedereen kan goeie adviezen hebben, maar ja ik sta er wel alleen voor.” Maar stop met die gedachte kijk om je heen. Er zijn altijd medemensen of lotgenoten of mensen zoals jij en ik wij houden van mensen wij houden van het leven, reik uit, durf hulp te vragen en op het moment dat je in verbinding bent en in verbinding met jezelf in verbinding met de mensen om je heen en in verbinding met de wereld en de natuur dan zul je merken dat je het nog steeds zelf moet doen, maar je hoeft het absoluut niet alleen te doen.”

Jeanet: 

“Dankjewel Albert!”

Mindset de Baas bij Kanker

Om je manier van denken en het leren sturen van je gedachtes optimaal te leren beheersen zijn er een aantal stappen om te zetten. Wat een goede vervolgstap kan zijn is het programma “Mindset de Baas bij Kanker” .

In Mindset de Baas bij Kanker staan we stil bij oude gedachtepatronen. Overtuigingen die je in de weg zitten. En leer je hoe je jouw gevoel, gedachtes en emoties leert sturen. Met als doel zorgen dat je op een opbouwende manier denkt. Je emoties alle ruimte leert geven zonder je te verliezen in het negatieve.

Zoals deelneemster Ananda Obst zegt: ‘Alle kennis en informatie is van onschatbare waarde!”

“De combinatie van zelfontwikkeling, spiritualiteit, ‘relaxed vlammen’ en af en toe een keiharde spiegel maakt dat ik continu getriggerd word om haar trainingen te volgen. Alle informatie en kennis die gedeeld word is van onschatbare waarde! Jeanet weet waar ze over praat, is duidelijk maar bovenal altijd eerlijk. Geen nonsense maar serieuze content!”

In de praktische en concrete modules van Mindset de Baas bij Kanker leer je alles dat nodig is. Om je manier van denken, het sturen van je emoties en gevoelens te optimaliseren. En je niet werkende overtuigingen en denkpatronen om te vormen. Zodat je zo krachtig, rustig en vol vertrouwen mogelijk het proces waar je inzit doorloopt.

In Mindset de Baas bij Kanker leer je alles om een echte KankerLeider te worden.

Klik op de afbeelding om alle informatie te lezen.

Over de schrijver
Jeanet is eigenaar van Lifestyle of Business en GOAkanker.nl Sinds de kanker diagnose van haar moeder in 2018 zet zij zich in om de bewustwording rond holistische kankeraanpak in NL te vergroten. Gedurende 2020 is ze in gesprek met investeerders en andere ondernemers om de offline locaties die ze binnen GOAkanker wil opzetten, te realiseren. Ook zal zij, samen met het team van GOAkanker, online het grootste en meest complete holistische kanker educatie platform bouwen. Via onder andere artikelen, interviews en social media maar ook via haar netwerken, zet ze zich iedere dag in om de kanker educatie in NL compleet te maken.
Reactie plaatsen